Een jaar in Breb!

Nog een paar dagen en dan woon ik een jaar in Breb. Ik heb al het moois van de seizoenen mogen aanschouwen. De uitdagingen van hier wonen ben ik aan gegaan. De geluksmomenten verzameld. Het wonen in een omgeving waarin natuur centraal staat is een cadeau. Ik leer de natuur steeds beter kennen. Het is een prettige ontmoeting.

Een jaar met zoveel nieuws en eerste keren. Mijn eigen pad gekozen, gemaakt en gevonden. Belevenissen die mij zoveel hebben gebracht. Ik ben veelal gewaarschuwd voordat ik vertrok, ‘bedenk je, de realiteit is anders dan je droom’. Ik weet heus, ik ben een dromer, maar wat is de mens zonder dromen? Mijn droom was om hier te zijn, om hier te leven, terug naar de basis en natuur, naar waar het echt om gaat, naar puurheid, zonder filters, geen moeten, geen uiterlijke schijn. Gewoon willen zijn. De droom is realiteit geworden. Het is precies zoals het is en zoals ik dacht dat het zou zijn. Niets meer en niets minder.

Vriendschappen opnieuw gevonden en (her) ontdekt, met bestaande vrienden en mensen die voor het eerst op mijn pad kwamen. Wat is die band ook al weer die ons verbindt? Alles wordt helder. Dat is soms moeilijk maar vooral ook mooi.

De liefde heeft mij opnieuw gevonden. Dit had ik niet kunnen vermoeden, hier op deze plek. Waar het soms voelt als een verstop plekje voor de buiten wereld. En toch, klopte deze jongeman aan op mijn houten groene deur en vroeg om een wandeling. Hij is gebleven. Een cadeau maar ook confronterend. Want, ik deed en kan het toch allemaal heus alleen? Maar nee, alleen kan je het niet. Je hebt elkaar nodig, hier meer dan elders maar eigenlijk overal. De natuur drijft de mens naar elkaar, zoals het is bedoeld. Kunnen bouwen, vertrouwen, leunen en durven vragen. Leren, vallen, opstaan en bezeren. Ik was een beetje vergeten hoe dat nou ook al weer moest.

In een wereld waar het vaak draait om geld en macht blijft de natuur de baas. Dat zal altijd zo blijven. Gelukkig maar. Ik weet niet waar het is ontstaan dat de mens de natuur als een apart iets ziet, want wij zijn natuur. Alleen door dicht bij deze natuur te blijven kan ik de wereld en de mens beter leren begrijpen.

Ook hier in Breb is de kracht van verleiding. Ook hier zijn mensen, en waar mensen zijn, zijn verleidingen. Verleiding om erbij te horen, de verleiding naar meer, beter, mooier en meer. Geld is een ziekte. Dat klinkt bitter maar zo zie ik het echt. Ik ben erachter gekomen dat minder willen, simpel leven best lastig is. Het is zoveel makkelijker om in de stroom van de massa mee te gaan. Een typische ontdekking vind ik dat. Blijven waken is niet voldoende, het gaat met je aan de haal. Je bewuste zelf zijn is het enige dat je kunt doen. En dat is soms best hard werken.

Maar aan het einde van de dag, wordt meer vanzelf minder. Ontdoe je jezelf van je gedragen kleding, was je je gezicht voor je je bed in stapt en jezelf klaar maakt voor de nacht. Je maakt je hoofd leeg en zoekt de rust. Op reis naar de slaap. Waar de ziel zich verenigt en je denken verstild. Het onbewuste komt naar boven in je bewuste zijn. En daar ligt hetgeen wat zuiver is. Waar je ziel werkelijk naar verlangt. Waar je beste zelf is. Waar dromen werkelijkheid kunnen worden. Het enige dat je hoeft te doen is luisteren. Luisteren naar die innerlijke stem. Laat de meningen van anderen en stemmetjes in je hoofd over hoe het zou moeten maar waaien.

Ik heb geluisterd en vol vertrouwen stappen ondernomen om mijn leven vorm te geven zoals ik het graag wens. Een leven met minder. Breb voelt als veilige grond om verder te bouwen aan de toekomst. Ik zal blijven waken en proberen dicht te blijven waar het echt om gaat. Een kop koffie in de zon, mijn ontbijt in mijn moestuin, omringd zijn door ruimte en groen, de horizon zien, prachtige boeken lezen, mijn bloemen tuin, wandelen in de regen, de stilte ervaren, die nog stiller is dan stil, de muziek die mijn geest troost, de dieren en mensen om mij heen. En, de liefde. Want die is mooi.

Een wat melancholische update dit keer. Geschreven op het spreekwoordelijke ‘papier’. De wereld in. Dankbaar ben ik, voor iedereen die tijdens mijn reis mee wilde reizen. Voor alle geleerde lessen. Voor de pracht van Roemenië die mij nog steeds raakt. Vrienden, familie, zoveel steun, vertrouwen, hulp en wijze mensen om mij heen. Het was een jaar om in te lijsten. Op naar nieuwe belevenissen in dit mooie dorp. Ik kijk ernaar uit.


Tot gauw! Liefs, Marjolein

Vuur!

Wanneer ik mensen uit Nederland vertel dat ik in Roemenië woon krijg ik meestal reacties als: ‘Roemenië? Wat moet je daar nou in hemelsnaam?’, ‘Is het daar niet heel arm? of, ‘daar is het toch erg gevaarlijk?’

Ok, wellicht is het niet een voor de hand liggende keuze en de media speelt een grote rol in het creëren van een bepaald beeld, maar dit klopt niet helemaal met de werkelijkheid. (Dit geldt trouwens ook voor vele andere landen) Met geduld probeer ik dan uit te leggen wat voor geweldig land dit is, waarom het mij zo raakt, dat het verre van gevaarlijk is en de meeste mensen rijker zijn dan wij ooit zullen worden. Het is namelijk maar net hoe je het bekijkt.

En als ik dan een beeld heb geschetst van de adembenemende natuur, de lieve mensen, de tradities die nog springlevend zijn, de ziel die hier nog voelbaar is, vergeet ik eigenlijk nog het belangrijkste wat maakt dat ik mij hier thuis voel.

De geur van vuur. Zodra je op het vliegveld in Cluj aankomt ruik je de mediterrane lucht al. Maar als je de stad verlaat en de weidse velden in rijdt wordt de vurige geur nog sterker. Vuur is hier overal. In de winter als de houtkachel het hout brandt. In de lente als men de overblijfselen verbranden van het werk op het land. Bij de houtzagerij aan het eind van mijn straat. Voor het stoken van de bekende alcoholische drank, tuica/palinca. In de zomer, als men de velden in trekt en tijdens de picknick het eten roostert op de BBQ. Vuur, het speelt hier zo’n belangrijke rol. Ik geniet zelf ook altijd van een vuurtje maken op een mooie lenteavond. Ik word er direct rustig van. Zodra ik het ruik weet ik weer, hier moet ik zijn. Wellicht is daarom de winter mijn favoriete seizoen. Dan is de houtkachel je beste vriend.

Wat een vuurtje al wel niet kan doen Inmiddels gaan we richting de zomer en straalt Breb je tegemoet. Het groen is groener dan groen. De kersen kunnen geplukt. De appels beginnen te rijpen. De karrenpaden zijn weer stoffig van de droogte. De korte broek kan uit de kast. De lente is overal te horen en voelt dit jaar als zomer. Ik moest even inkomen maar inmiddels geniet ik van de warmte en het zonlicht. Het leven speelt zich buiten af. De veranda heeft weer haar hoofdrol. De krekels zingen mij in slaap. Wat een rijkdom!

Mijn verhaal liet wat langer op zich wachten. De laptop vergeet je snel als het buitenleven lonkt. Maar ik beloof dat het volgende keer niet meer zo lang zal duren.

Geniet allemaal van deze zonnige zomerse lente!

Liefs uit Breb!

Snoepwinkel

Het zal vast geen grote verrassing zijn maar inmiddels heb ik besloten dat ik mij heel graag in Breb wil gaan vestigen. Op een dag werd ik wakker en wist, ok, hier ga ik voorlopig niet meer weg. Het voelt als de juiste grond om mijn dromen en mijn leven verder uit te bouwen. Wat een feest gevoel is dat. Roemenië heeft zoveel moois te bieden en ik voel mij erg thuis in dit prachtige land. Teruggaan naar Nederland is vreemd genoeg geen optie meer geweest sinds ik hier ben aangekomen, maar toch was het voelen en ontdekken naar wat het plan zou zijn voor de nabije toekomst.  Mickey is ook akkoord om hier te blijven dus dat scheelt :-)

Dus om die droom richting werkelijkheid te brengen ben ik begonnen met om mij heen kijken en vragen naar beschikbare houten huisjes en stukken land. Dat voelt alsof ik in een grote snoepwinkel binnenwandel. Het ene is nog mooier dan het andere en ik kom elke keer een huis of een plek tegen die mij verrast. Ik weet dat niet alle lege huizen te koop staan. De eigenaren zijn veelal vertrokken naar de stad en hebben niet direct interesse om het te verkopen of er zijn veel familie leden bij betrokken die niet eens zijn over het wel of niet verkopen. Dit is met land hetzelfde geval. De dorpelingen hebben hun land, hun huizen en zijn dus niet per se geïnteresseerd in het geld wat het bij verkoop oplevert. De snelste weg is een bestaand leegstaand huis kopen met het land eromheen. Maar de andere optie, een stuk land kopen en daar een huis op bouwen spreekt mij ook aan. Op de Roemeense marktplaats kan je veel leuke houten huisjes vinden. Deze worden dan uit elkaar gehaald, genummerd en bij je thuis afgeleverd. Een beetje zoals een Ikea bouw pakket J

Het belangrijkste in dit proces is tijd. Het kopen maar ook om alle papieren rond te krijgen. Bij haast koop je wellicht iets voor een te hoge prijs of is het niet helemaal wat je zoekt/wilt. Die tijd neem ik dus dan ook maar. De mensen in het dorp om mij heen weten er inmiddels van en geven mij regelmatig een tip van wat te koop staat of wellicht in de toekomst verkocht zal worden, waar land beschikbaar is etc. Zo kom ik steeds een beetje meer op weg naar mijn eigen plekje in Breb.

In mijn hoofd weet ik hoe het eruit komt te zien dus ik zal het vast voelen als het zover is. In de tussentijd geniet ik enorm van de plek waar ik nu mag verblijven, dit blijft een parel van een huis en plek! Tijdens mijn wandelingen droom ik heerlijk weg bij de stukken land die ik tegenkom en zie ik het al helemaal voor me. We zullen zien wat de tijd mij brengt. Het zal in ieder geval een huisje van hout zijn, niet al te groot. Met zo’n mooi dak van houten singles, met van die lieve kleine ramen en een fijne veranda. Veel ruimte om mij heen en vrij zicht, appel/peren bomen in de tuin en beestjes die rondscharrelen. Op naar mijn landje vol geluk.

In de tussentijd is de lente nu echt aangebroken na nog 2 koude weken met heel veel sneeuw. De lente schoonmaak is om mij heen begonnen, alle ramen open, de kleden hangen buiten en de mensen zijn druk bezig op hun land. Ik moet nog even wennen aan al het groen om mij heen en ik mis de sneeuw. Ook is het langer licht, gek genoeg vond ik dat altijd heel fijn maar nu moet ik echt omschakelen. De winter vond ik een heerlijk seizoen om mee te maken.

We zullen zien wat de lente voor moois zal brengen. Hoog tijd om weer hout te bestellen en dit te laten drogen voor de komende winter. Dat is het fijne, alles komt gewoon vanzelf weer terug.

Veel lente plezier allemaal en tot gauw!

La revedere, Marjolein

 

Vallen en Opstaan

Mijn verhaal liet wat langer op zich wachten. Ik wil het woord hectisch eigenlijk niet gebruiken maar mijn afgelopen weken waren dat wel. Gevuld met vooral praktische en minder leuke dingen maar ook mooie nieuwe ervaringen.

Want ook in het paradijs gaan dingen weleens mis of weet ik even niet meer wat te doen. Allereerst begon mijn auto te stotteren, mijn trouwe blauwe duivel had het blijkbaar koud gehad en op een ochtend dat ik naar de stad moest startte deze niet meer. Dat moest natuurlijk een keer gebeuren maar je bent er toch nooit op voorbereid. Waarschijnlijk moest de accu worden vervangen, wat niet gek is bij een 2e hands auto. Maar ja, dan moest ik nog wel bij de garage komen. Ik herinnerde mij ineens een setje dat mijn vader ooit voor mij heeft aangeschaft. Dit apparaat houdt je accu in conditie als je auto bijvoorbeeld lang stilstaat. Voor dat soort dingen heb je dus vaders   Het apparaat heb ik aangesloten op de accu en gelukkig startte de auto na zo’n 20 minuten weer. Oef, wat was ik opgelucht.

Toen ben ik vlug door gereden naar de garage in Ocna Sugatag. Dat klinkt alsof het snel ging, maar ik heb 1,5 uur rondjes gereden want ik kon de garage maar niet vinden. Daar aangekomen was het gauw geregeld, de accu werd besteld en die middag reed ik nog terug met een frisse nieuwe accu. Maar ik was nog niet bij Breb aangekomen of mijn auto viel ineens tijdens het rijden uit…..aaargh! Hij startte wel direct weer en ik ben rustig door gereden maar in het dorp gebeurde dit nog een keer. De volgende ochtend maar weer naar de garage echter, de mannen konden niks geks vinden. Daarna heb ik dit niet meer gehad maar ik heb wel geleerd dat als er een nieuwe accu geplaatst wordt, de schroeven goed opgeschuurd moeten worden. De polen van de nieuwe accu waren beduidend groter dan de oude dus moest deze met andere schroeven worden aangesloten. Waarschijnlijk had de accu moeite met grip houden en viel deze uit bij de vele hobbels hier. Weer wat geleerd. En wat zo fijn is, voor dit soort dingen kan ik de lieve mensen van garage Suzuki van Buuren in Gouda (waar ik mijn auto heb gekocht) altijd bellen. Ik stuur een foto van het probleem samen met mijn vraag en ze adviseren mij direct. Dat waardeer ik zo!

De auto is dus weer op orde. Niet veel later werd Mickey ziek. Ik zag dat hij moeite had met plassen en de nachten waren kort want hij was onrustig en hij wist niet waar hij het moest zoeken. Arm beestje, hij had waarschijnlijk veel pijn. Ik heb een dierenarts gezocht in Sighet en ben daar zo snel als kon heen gereden. Ik kan je vertellen, met een beestje rijden die last heeft van zijn blaas is niet leuk. Mickey had het zwaar en ik dus ook. Hij plaste zijn mand onder, wat ik begrijp. De weg is hier op zijn zachts gezegd hobbelig dus schudde hij alle kanten op. Ik moest mij heel flink houden…als beesten pijn hebben dan breekt mijn hart. Maar gelukkig was daar de dierenarts. Ik weet niet wie blijer was, Mickey of ik. De dokter was zo lief en betrokken, hij onderzocht Mickey met alle aandacht en zorg. Na een echo bleek dat hij een blaasontsteking had met wat steengruis in zijn blaas. Hij heeft Mick een antibiotica injectie en pijnstillers gegeven en de volgende ochtend moesten we terugkomen ter controle. Als een kat niet goed plast kan het levensbedreigend zijn dus moest hij goed in de gaten worden gehouden. Gut, ik was echt een bezorgde moeder. Die nacht was gelukkig rustiger en ik had het gevoel dat het met Mick ook wat beter ging. Toch zag ik op tegen nog een keer zo’n reis. Mickey houdt niet van dierenartsen maar bij deze jongen was hij zo mak als een lammetje en erg relaxed. Gelukkig sloeg de kuur goed aan en na nog een injectie ben ik weer op pad gegaan met pillen en speciaal voer. De dierenarts heeft mijn hart gestolen, zo behulpzaam en kundig. Hij was mijn rots in de branding. Inmiddels is Mick weer helemaal de oude, daar ben ik heel blij om.

Ik heb ontdekt dat je de mooiste mensen ontmoet als je hulp nodig hebt of het even niet meer weet. Ik denk dat dit komt omdat je jezelf dan kwetsbaar opstelt en dat moet ook, anders ontvang je niet de hulp die je nodig hebt. Regelmatig bezorgt de hulpvaardigheid en oprechte liefde van de Roemenen mij kippenvel. In de situaties als boven beschreven voel ik mij soms best even alleen maar als er dan iemand opduikt die je echt wilt helpen dan doet dat zo goed.

Dan nog een persoonlijke noot. Zoals jullie weten wandel ik veel. Er zijn hier geen wandelpaden dus loop je in de vrije soms ruige natuur, heerlijk! Met als gevolg dat ik soms iets te enthousiast op pad ga, niet kijk waar ik loop, en mij verstap, in een grote modderpoel beland, of… in een beek. Op weg naar de velden kom ik een kleine waterstroom tegen waar ik overheen kan springen. Nu was er die week veel regen gevallen en het lieflijke stroompje was veranderd in een kolkende beek. Och, dat red ik wel, en met een niet verminderd enthousiasme spring ik, hoppa, over het beekje om er vervolgens midden in te vallen. Haha, het eerste wat ik deed was heel hard lachen. De tweede gedachte was, ai dat is best koud. Ik heb mij uit het water gehesen en met klotsende laarzen vol water kwam ik op de kant. Het duurde wel even voordat alles droog was. Soms ben ik zo’n kluns! Op de besneeuwde paden is het geen uitzondering dat ik val op mijn kont of knieën. Op je knieën vallen vind ik zoiets typisch, het brengt mij namelijk direct terug naar mijn kindertijd. Rolschaatsen, bomen klimmen, keihard rennen, kapot gescheurde broeken. Ik voelde weer die scherpe pijn van het op je knieën vallen en een schaafwond hebben. Alleen was nu mijn moeder er niet om er een grote pleister op te doen ;-)

Als we het dan toch over vallen en opstaan hebben, deze maand heb ik voor het eerst de ski’s onder gebonden. Ik heb ooit les gehad op een kunstbaan en van mijn broer maar dat was alweer lang geleden. Dus, hup, op les. In Cavnic, een dorp zo’n 25 minuten verderop is een ski piste waar ze een leuke ski school hebben. Brigi, mijn lerares, was precies wat ik nodig had. Lief, slim, grappig en heel daadkrachtig. Zij heeft mij leren skiën. En wat zo geestig is, op de ski’s val ik dus niet. Ik heb veel kracht mijn balans te houden en leerde snel de basis. Haha, wat een contrast met mijn wandel avonturen. Ik vind het heerlijk om te doen. Het geeft het gevoel alsof je een grote speeltuin ontdekt. Zo dichtbij huis een heel andere wereld. De mensen van de ski school en het bedrijf zijn zo vriendelijk en warm, het voelt als een dorp. Iedereen kent elkaar en helpt elkaar. Samen met Eveline rijdt ik zo vaak als kan naar de piste en na een kop koffie gaan we de berg op. Wat een geluk! Als ik op maandag ochtend boven op die berg sta kan ik het soms gewoon niet geloven. Wat zien mijn maandagen er dan anders uit dan voorheen.  

Het was een maand met veel geregel, oplossingen zoeken, vragen om hulp, en de zorg om een ziek beestje. Maar ook een maand waarin ik heel veel nieuws leerde en parels van mensen heb ontmoet. Dat vallen is dus helemaal niet zo erg als het lijkt. Als volwassene worden we steeds voorzichtiger, zijn we bang om te vallen, bang voor de pijn. Met als gevolg dat we risico's mijden en de veiligheid opzoeken. En dat is best zonde, want uit je evenwicht raken is soms gewoon nodig om weer een stapje verder te komen. Dus een grote HOERA! voor het vallen….om dan weer rustig op te staan. Pleister erop, en door!

Een wat langer verhaal dan mijn eerdere schrijfsels. Volgende keer houd ik het kort, beloofd :-)

O zi frumoasă

Liefs, Marjolein




Landen op mijn landje

Mijn lieve familie is weer terug in Nederland, de feestdagen liggen achter mij en het nieuwe jaar is alweer een maand op weg. Het was heerlijk om mijn vader, zus en haar vriend op bezoek te hebben. Het is altijd leuk om de plek die je fijn vindt te delen met de mensen die je lief zijn. We hebben heerlijke weken gehad en ik heb echt genoten van het weer met elkaar zijn. Toch moet ik toegeven, bezoek krijgen vind ik ook best intensief. Ik ben altijd al iemand geweest die een teveel aan belevenissen maar moeilijk kan verwerken dus neem ik mijn tijd. En, ik ben natuurlijk niet voor niets hier gaan wonen :-). Mijn dierbaren komen niet zo even op de koffie dus is het verblijf meerdere dagen. Een nieuwe vorm van ontmoeten voor mij. Je deelt het huis en leeft dus dichter op elkaar dan anders. Dat is mooi, dit geeft bijzondere ervaringen en versterkt veelal de band. Maar ik raak er ook altijd een beetje van in de war. Zoals ik al eerder vertelde is mijn huishouden anders dan in Nederland. Dus met meer mensen in huis, ben ik mij er nog meer van bewust of ik wel genoeg water heb, of de regenton wel gevuld blijft en word ik mij ervan bewust dat het ‘s ochtends in huis koud kan zijn. In mijn eentje ervaar ik dat anders. Je wilt toch dat zij het fijn en warm hebben. Maar wie weet word ik daar nog wel beter in, om gewoon mijn eigen dingen te blijven doen tijdens bezoek. Goed verspreiden is het sleutelwoord denk ik.  

Februari staat alweer voor deur… Ik vind dat echt ongelooflijk. Januari was niet mijn lievelings maand en ik vond dit de meest sombere maand van het jaar en deze duurde voor mijn gevoel dan ook eindeloos. Dat ervaar ik hier anders. De dagen vliegen voorbij en voor je het weet ben je een week verder. Ik vind het fascinerend hoe anders ik de tijd hier ervaar. Het lijkt wel alsof de tijd hier niet bestaat. Er gelden andere wetten.

Aankomende week ben ik precies 4 maanden in Breb. Ik merk dat ik nu pas een beetje begin te landen op deze plek. De eerste maanden is het  zoeken naar je ritme, uitvinden, ontdekken, nieuwe dingen leren. Ik leer het huis steeds beter kennen, de vreemde geluiden worden vertrouwd en ik weet waar de licht knopjes zitten. Inmiddels weet ik om te gaan met de basale dingen die nog weleens ontbreken, vind ik mijn weg in het dorp en haar omgeving en begrijp ik de buren steeds beter als ze iets vragen :-)  

Laatst heb ik maar eens opgeschreven wat ik dan allemaal zoal heb geleerd sinds ik hier woon. Dat bleek best een boel. Dan sta je weer even stil bij wat je zo allemaal doet. Ik kies er bewust voor om geen Netflix of andere scherm verleidingen te kijken zodat mijn boeken blijven lonken en ik kwam erachter dat ik al bijna 17 boeken heb gelezen. Wat een feest.

Het nieuwe begin van het jaar brengt ook weer wat nadenken met zich mee. Wat wil ik nog doen, wat wil ik nog leren, wat wil ik nog zien. En, als ik hier in Breb zou willen blijven wonen, hoe ga ik dat inrichten, koop ik een stukje land, een houten huisje en ga ik dat opknappen? Ik ben er inmiddels wel achter dat ik niet meer terug wil naar het Amsterdamse. En ik moet zeggen, ik zie mijzelf niet zo snel meer teruggaan naar Nederland. Het leven hier doet mij goed en ik hoop in dit nieuwe jaar vorm te geven aan mijn eigen plekje waar ik deze manier van leven kan voortzetten. En dat vind ik dan ook weer zo’n bijzonder besef, dat dit zich in 4 maanden zo sterk kan ontwikkelen. Al vergeet ik natuurlijk niet dat ik al langer verlangde naar een plek in de natuur en ruimte.

Wat lijkt Nederland ver weg. Ik kan mij niet meer voorstellen dat ik op mijn fiets naar de zuidas reed, bepakt en bezakt met de laptop, telefoons en een vol hoofd van To Do’s. Dat ik in de lange rij stond bij de kassa van de Albert Heijn, dat ik soms zo verdrietig werd van de haast van de mensen in de stad. Dat ik veelal niet snapte waar iedereen nou zo druk mee was? En dat ik mij soms een beetje gehandicapt voelde, omdat ik gewoonweg het tempo niet kon bijhouden. Ook heb ik eindelijk het gevoel dat ik begrijp wat de mensen om mij heen aan het doen zijn. Ze werken op en aan hun land en hun huishouden. In Nederland keek ik met verbazing naar de mensen die zo druk waren met dingen die ik eigenlijk niet zo goed begreep. Deadlines, dagen achter de computer, geen boodschappen meer doen maar maaltijdboxen bestellen, kinderen die niet thuis zijn maar op de crèche, dure keukens kopen, 60 uur per week werken. Ieder zijn ding natuurlijk, maar ik wist al wel langer, zo wil ik dat niet. Ik wil mijn leven leven.

Ik weet, het klinkt misschien wat gezapig. Maar toen ik de week voor kerst mijn hout hakte werd ik ineens zo giechelig blij dat ik niet op pad hoefde naar een kerst borrel, dat ik niet als een razende roeland nog cadeautjes moest kopen in overvolle winkels, dat ik mij niet in een glitterjurk met zo’n panty, die nooit lekker zit, hoefde te hijsen. Ik besef mij heus, dat had ik in Nederland ook niet allemaal hoeven doen. Maar daar is het toch anders, je past je toch aan aan de omgeving en probeert er ook wat van te maken. En hier, hoef ik alleen maar mijn houtjes te hakken, mijn vuur te maken, mijn wijn in te schenken, kaasplankje erbij en mijn wollen sokken aan te trekken. Kerstmis was voor mij completer dan ooit!

Nog even iets anders. Ivonne van www.myfootprints.nl/roemenie/emigreren-naar-roemenie-terug-naar-het-pure-leven/ vroeg mij hoe het is om te verhuizen naar Breb. Hier vind je mijn verhaal, wellicht leuk om te lezen. In de rubriek ‘Emigreren’ interviewt ze vrouwen die hebben besloten om hun leven elders op de wereld in te richten. Voor mij waren de verhalen heel herkenbaar.

Volgende keer schrijf ik over pech hebben, een auto die niet start, dingen die misgaan, verdwalen, vallen. Want ja, ook hier is niet alles een roze gelukswolk. Tot dan, liefs Marjolein 

Winter in Breb

Terwijl ik dit schrijf is het buiten een winters tafereel. Vannacht is er verse sneeuw gevallen en dat vind ik elke keer weer een feest. Begin deze maand was Breb al eerder gehuld onder een wit deken, en er zullen nog vele dagen volgen dat de wereld hier besneeuwd zal zijn. Sneeuw betekent voor mij pret, ik krijg er een enorm 'groot kind' gevoel van. Ik wil het liefst door de sneeuw rollen, sleeën, sneeuwballen gooien, dus dat doe ik dan ook maar gewoon.

Maar sneeuw is voor mij ook verstilling. De geluiden worden gedempt,  klanken klinken anders en het lijkt nog stiller dan het was. Elke dag wandel ik, de ene keer langer dan de andere keer maar bij een vers pak sneeuw ga ik altijd de velden in. Het dorp Breb reikt tot heel ver. Qua ruimte heb je het gevoel dat het dorp nergens ophoudt. Je kunt hier eindeloos wandelen en elke keer weer op een nieuw plekje terecht komen, of verdwalen…Ik geniet van de prachtige ver gezichten, het kraken van de verse sneeuw als ik de nog onbelopen velden in wandel en de stilte. Als ik door het dorp wandel bekruipt mij soms het gevoel alsof ik in de Efteling loop. De sfeer is op zijn zachts gezegd feeëriek. De houten huisjes zien eruit als snoepjes, de kleurrijke hoofddoeken die de vrouwen hier dragen vallen nog meer op en het water stroomt haar weg door het dorp. Als dan ook nog paarden met hun wagens vol hooi langskomen denk ik helemaal dat ik in de maling wordt genomen :-)  Laatst liep ik langs een oud houten huis, waar 1 raam verlicht was.  Ik durfde door het kleine raampje naar binnen te kijken en zag daar een dame die heel geconcentreerd aan het weven was op  haar ouderwets weefgetouw. Dan lijkt het wel alsof mijn ogen niet geloven wat ze zien en voel ik mij heel ver verwijderd van de snelle moderne wereld. Dit soort taferelen maak ik hier bijna dagelijks mee en het went nog steeds niet. Tijdens elke wandeling ben ik weer verbaast dat dit soort plekken nog te vinden zijn in Europa. Het is eigenlijk net een openlucht museum waar het toen gewoon nog het nu is. Mijn wens is dan ook dat Breb in de toekomst haar karakter zal behouden en de tradities bewaard en gekoesterd zullen blijven.

Kerst vieren ze hier niet heel veel anders dan in Nederland. Alleen zijn het hier 3 heilige dagen. Op kerstavond hebben ze de traditie genaamd ‘Colinda’. De kinderen uit het dorp wandelen langs alle huizen en zingen hun kerstliedjes. Uiteraard bezoeken ze op 1e kerstdag de kerk en begreep ik dat er daarna tegenover de kerk een heus kerst spel door de jeugd wordt uitgevoerd. Verder eten ze een heleboel. Het varken is geslacht dus er is vers vlees, heel veel gebak en de zelf gestookte drank 'tujca/palinka'  vloeit rijkelijk. Met Oudejaarsavond eten ze alle resten van de kerst en een grote zegen voor mij, er is geen vuurwerk! Dat geknal in Amsterdam ga ik dus missen als een boer met kiespijn, en Mickey ook! Wat ik ga doen met kerst?  Vooral heel veel genieten van de sneeuw, eten, lezen, op de borrel bij de buren en mij opmaken voor het familiebezoek. Mijn vader rijdt op 2e kerstdag met de auto richting Breb, hij had wel weer eens zin in een reisje. Mijn zus en haar vriend vliegen die dag ook naar Roemenië en komen de dag erna in Breb aan. Ik kijk ernaar uit. We gaan de ski piste in Cavnic bezoeken en de ski’s weer eens onder binden, er moet nog wat hout gehakt en we gaan vooral genieten van de prachtige omgeving.

Ik wens jullie hele fijne feestdagen toe, vier het leven, het licht, het water, het eten en de liefde!

Craciun Fericit!

 

Ben je dan nooit eenzaam of bang?

Deze vraag wordt regelmatig aan mij gesteld dus ik dacht, ik zal het antwoord met jullie delen in deze blog. Allereerst zou het raar zijn om te zeggen dat ik nooit bang ben. Maar of dat hier meer is dan in Nederland, nee dat is niet het geval.

Hier in Breb voel ik mij heel veilig. Het is een zeer gemoedelijk dorp en voor degene die denkt dat ik in de middle of nowhere helemaal alleen in een houten huis vertoef. Dat is niet het geval. Zoals in elk ander dorp op de wereld is hier een hechte gemeenschap en houden de mensen voor elkaar een oogje in het zeil. En uiteraard heb ik buren. De ruimte tussen de huizen kan soms erg uitgestrekt zijn maar het blijven buren. Ik woon op een ‘druk’ kruispunt in Breb dus daar is genoeg te beleven en te horen. Paard en wagen met de dorpelingen rijden langs om op hun land te werken. De buurman Petru zit elke dag trouw op zijn bankje alle taferelen te bekijken en waar nodig voegt hij daar verbaal nog iets aan toe met een luide klank. De kuddes met schapen en hun herder hoor ik van verre al aankomen door het luiden van hun belletjes die om hun nek hangen. En de buurvrouwen kletsen vaak bij op de hoek van mijn huis en nemen de dorps roddels door.

Inmiddels herken ik de buren al van gezicht. De naam is altijd makkelijk te gokken want er zijn zo’n 3 a 4 namen per geslacht in het dorp. De heren heten Petru, Vasile of Ion. De dames luisteren naar de namen, Maria, Ileana, Irina of een vervorming daarvan. Dus om het makkelijk te houden geef je elkaar bijnamen. Ik kon het in het begin niet echt bijhouden maar inmiddels snap ik steeds beter over wie het gaat.

Ik ben dus niet alleen. Er wonen hier mensen :-) Er is hier geen reden om bang te zijn. Verre van.

Dan hebben we nog de eenzaamheid. Dat gevoel ken ik wellicht niet zo goed. Ik kan mij er wel iets bij voorstellen maar dat ervaar ik niet. Ik vind het heel fijn om tijd alleen door te brengen. Ik houd van stilte en ik kan mij goed vermaken. Misschien helpt het dat ik mijzelf ook best leuk gezelschap vind. En dat bedoel ik niet uit ijdelheid. In de wereld met zoveel prikkels en sociale uitingen geniet ik juist van het naar binnen gaan in plaats van afleiding op te zoeken. Ik verveel mij hier geen moment. Dat komt denk ik ook omdat ik altijd wel een behoefte voel om iets te maken of mij ergens in te verdiepen. Ik lees graag en veel. Een boek, een bank en een kop koffie of thee kan mij doen dansen van geluk. Ik teken graag wat ik zie. Nee, ik ben geen tekenaar, verre van. Maar het is heerlijk om te doen. Van mijn moeder heb ik de eerste naailes gehad. Dus oefen ik op de naaimachine en ik hoop in de winter mijn eerste jurk te naaien. Dan is er mijn gitaar, waar ik regelmatig mijn liedjes op speel en daarbij zing. Schrijven doe ik ook graag, over van alles, wat ik voel, zie en ervaar. En voordat je denkt, wat een luizenleven! Vergis je niet in mijn huishouden, en de zorg voor het land daaromheen. Ik heb geen wasmachine en geen warm water, dus dat doe ik met de hand. Ja, dat duurt wat langer, maar ik heb de tijd en vind het een fijne bezigheid. Tot nu toe heb ik  nog steeds alleen stromend water in de avond uren dus water verzamelen en recyclen houdt mij ook van de straat. Om de kachel te laten branden moet de hout voorraad op orde zijn. Het meeste heb ik al gehakt maar er is nog genoeg te doen.

En dat lieve mensen, vind ik zo fijn. Alles wordt hier teruggebracht naar de basis. De kern. Je doet de dingen om jezelf in leven te houden. En dat is wat belangrijk is. De rest….is bijzaak. Je wordt niet verleid tot onzinnige aankopen. Je ziet geen reclames of billboards. En je kledingkast is heerlijk overzichtelijk. Veelal draag ik een paar dagen dezelfde kleren, en nee, dat is niet vies. Ik zie er nog best presentabel uit :-) Elke dag de kleren in de wasmand betekent nou eenmaal heel veel werk, en het is helemaal niet nodig. Heel vuil word je niet.

Elke week rijd ik naar de stad Sighetu Marmatiei voor de boodschappen. Daar moet ik mij altijd even toe zetten. Ik combineer dat vaak met koffie in een heel sympathiek koffietentje waar zulke lieve mensen werken. Ik geniet daar van het kijken en luisteren naar de Roemeense bevolking. Maar, wat ik dus merk aan zo’n stad. Je wordt er een beetje hebberig van. Je blikveld wordt weer gevuld met de dingen die je kunt kopen en wellicht helemaal niet nodig hebt. Nou is Sighetu wel echt wat anders dan de gemiddelde Europese stad. Je waant je daar in de jaren negentig en de resten van het communisme zijn nog zichtbaar. Maar ook daar komt de cultivering op gang, wat natuurlijk ook zijn voordelen heeft. Maar na de boodschappen te hebben gedaan rijd ik altijd weer opgelucht terug naar Breb. Heel vreemd om te bedenken dat ik zo’n 14 jaar in Amsterdam heb gewoond. Dat lijkt nu echt een beetje belachelijk :-)

Dus nee, ik ben niet bang en al helemaal niet eenzaam. Ik ben gelukkig en voel mij een enorme bofkont dat ik de tijd aan mij heb. Want die tijd vliegt voorbij, en voor je het weet heb je die niet ingevuld zoals je dat het liefste zou willen. Dat lijkt mij nou zo zonde.

Volgende maand vertel ik over het echte wintergevoel in Breb en neem ik jullie mee in de kerst tradities van de dorpelingen.

Buna Ziua! Liefs, Marjolein


 




Herfst in Breb

De herfst. Daar is hij weer. De stille overgang van de buiten speel dagen naar knus binnen bij het vuur en kaarsjes aan. Ik hou van knus. Ik kan knusheid wel opeten :-) Gordijnen dicht, kaarsjes, boek, dekentje, koffie en iets lekkers. Ik ben heel blij dat ik in september ben aangekomen zodat ik de overgang van de zomer naar de herfst kan meemaken.

Wat een geluk heb ik gehad met die zonnige herfst warmte. Eigenlijk was het weer even zomer maar dan met de kleurrijke pracht om mij heen. De schoonheid van Breb laat zich weer in een andere vorm aan mij zien. Ik kan beschrijven hoe mooi de kleuren zijn, hoe het geluid van de ruisende blaadjes klinkt, hoe de zon valt op dat oranje/rode/gele landschap, omringd door een gouden gloed die je doet stralen. Er is geen foto te maken die recht doet aan hoe mijn ogen het zien. 

Samen met Eveline, Matthijs, Emma, Lev en Maan ben ik de velden in gewandeld om te genieten van deze mooie herfst dagen. Rugtas mee met lekkers en je wandelt binnen nog geen 10 minuten naar een plek waar je verder dan ver kunt kijken. Elke keer verbaast het mij weer hoe weids het hier is. Geen gezichtsvervuiling te bekennen, alleen maar uitgestrekt land, bergen, lucht. De welbekende Karpaten stellen niet teleur. En wat zo fijn is, je komt niemand tegen. Niemand!

Je wandelt langs de landjes van de dorpelingen en je ziet hun harde werk terug in de velden. Het hooi is in de hutjes vorm opgestapeld, die je in deze streek overal ziet. Klaar voor het vee. Het mest is netjes verdeeld over de akkers, de aarde omgeploegd, het land wordt klaargemaakt voor de winter.

Al heb ik nog niet veel van deze aardbol gezien, als ik hier wandel heb ik het gevoel dat ik in veel landen tegelijk ben. De vegetatie is zo divers. Het ene moment bevindt ik mij in geel gouden velden en waan ik mij in de Savannah/Afrika. Ik zie nog net geen olifant lopen :-) De bergen, het ruige, de verschillende kleuren brengen mij naar Australië/Nieuw Zeeland. Zwitserland en Oostenrijk, Zweden, Noorwegen…ook present. Ik kan mij zo voorstellen dat je denkt dat je in Japan bent beland als de appel- en perenbomen in bloei staan. De niveau verschillen, de glooiingen, de gras ‘terrassen’ doen mij denken aan de rijstvelden in Indonesië. Die beelden van andere landen zijn bij mij ontstaan uit foto’s maar als ik mijn gedachte deel met Eveline geeft zij aan dat er veel camping gasten zijn die dit erkennen. En die hebben die plekken live gezien of komen er vandaan. Wat dat betreft is Maramures dus een soort van 10 landen combinatie. Ik zit hier dus goed! 

Inmiddels begint de winter langzaam zich te laten zien en is de eerste sneeuw al gevallen. De mensen in het dorp zijn druk met de hout voorraad aanvullen, de ketting zagen hoor je overal loeien en de paarden met wagens zijn vol geladen met flinke stammen. Mijn hout voorraad is al aardig op orde maar ik probeer elke week wel een paar manden te hakken.

Ik begin steeds meer mijn draai te vinden in mijn leven hier. Amsterdam lijkt zo ver weg….mijn huis daar is niet meer mijn thuis. Afgelopen weken ontdekte ik een gevoel dat mij verraste. Ik voelde dat ik ben waar ik moet zijn. Dat geeft rust. Niet meer hoeven zoeken. Zolang heb ik verlangd naar dit leven, het aardse, een langzamer ritme, terug naar de kern, geen ruis. Natuurlijk wist ik ergens wel dat ik hier moest zijn, anders was ik niet gegaan. Maar dat de werkelijkheid zo zou aansluiten bij mijn verlangen had ik nooit durven hopen. Dus zo voelt het om je ware liefde te ontmoeten! 

Volgende maand schrijf ik over de meest gestelde vraag die ik vaak krijg: ben je nooit bang/eenzaam? Benieuwd naar het antwoord? Tot dan!


Ps. Ik schrijf inmiddels weer in het Nederlands, dat pent toch lekkerder! 







 

How to live....without tap water

 

First week in Breb

While I am writing this update, I enjoy the cosy warmth of my self chopped wood from the stove, I am surrounded by fresh flowers from the garden and I sip from my cup of coffee (with a little bit of chocolate :-))

I still cannot believe I am here, in this wonderful wooden house. Sometimes I just need to pinch myself to see if this is really happening. One week ago my dad and I arrived in Breb. Our trip was long but It was much fun and it felt so good to be on the road to my new adventure. The Suzuki Vitara kept on going and brought us safe to our travel destination. After 1100 km we spend the night in Hungary, a little village Dunaszeg near to Gyor. It was a bit of a challenge to find our place to sleep but that's what the local cafe's are for, after asking the lady behind the bar, our host Zsolt arrived soon to pick us up. He showed us our little house in their beautiful garden. Zsolt his hospitality was heartwarming and the house was just what we needed after a long day. My cat Mickey behaved himself so well during the trip, he didn't miauwed once and was so relaxed. This was such a big relief, I was so worried about how he will experience the car drive.

The next day we drove through Hungary to pass the border at Satu Mare, the first stop in Romania. Soon we began to enter the Maramures mountains and after Baie Mare, the big city of this region, we entered the mountain route towards Cavnic and after that Breb was soon to appear. And that is what I like when entering the village Breb, you will definately feel that you arrived, the rocky road will shake your everything :-) My dad said nothing but I felt his disbelief how this is possible. I obviously explained to him that the road was extremely bumpy and I can understand that his first thought probably was: OMG, what is this? 

We arrived at the house of my friends Matthijs & Eveline to pick up the keys from my place. After a warm welcome we drove towards my house, the final bits of the trip! And there it showed up, the beautiful house of Menno & Annet. It felt so good to be there and settle myself for the next coming months. 

After a good night of sleep we started to explore the house and the garden to check the damage of the crazy storm from a few days earlier which created a lot of damage in the village and his surroundings. Luckily the house was untouched but a lot trees didn't made it and the electricity was instable and water was not fixed yet.

I must say, the work ethic of my dad is admirable, he is just unstoppable. Chopping wood, cleaning the garden, repairing roofs of the barns and doing the nessecary groceries in the city, he was on fire. I really enjoyed our time together and he learned me so much. I am thankful that he was there with me to get myself settled. We had so much fun in finding creative solutions for the basic needs. We catch the rain and use that to do the dishes and wash ourselves. You get so concsious of the luxury in Holland, you can just open the tap and water flows. And what about all the rain water we just waste....?! 

After a week I waved my dad goodbye at the airport in Cluj. He probably will come back soon as he fell in love with this basic life. But now it's up to me. I have time to do things on my own, finding my rhythm in this life. My brain is just not arrived here, I see what I see, but my brain says...????? All the beauty around me, the mountains, the villagers, I will take my time to settle and process the experiences. Soon I will update you on how to solve my daily life without water. It is possible! Stay tuned :-)

Love, Marjolein 

Counting.....

Just two more weeks and then I am off to my new life. The past weeks were like a ride in a rollercoaster. In a split of a second I decided to move to Breb but arranging all kind of regulatory stuff in the Netherlands were more time consuming. Ofcourse it's naive to think this is a quick fix but hey, that's me and it keeps me going. While getting things done I noticed that this a naive attitude is necessary and helpful to get your self in an adventure. Without that I might have never made this switch. A rational mindset will not help you in create a new way of living. So a big hooray for naivety!

I am very happy to announce that I bought my Suzuki Vitara, a car which will lead me safe through the mountains. The 4 wheel drive will help me to face the rocky, icy and snowy roads. Thanks to Suzuki van Buuren in Gouda I am ready to go. Their service was excellent and heartwarming. I have a big luck that my dad will keep me company on the road to Romania. I am looking forward to our road trip together. Luckily he is always ready for an adventure and his open mindset and faith in life is so infectious...I guess I learned from the best. 

A big shout out to my friends in Breb! They were so kind to deliver the dry wood stock for the winter at my new place (see the picture) The most important thing, unless I want to end up being an icecube :-) 

And, last but not least, my dearest family, friends, my employers, my students, supporters, thank you for your believe in me! Your patience with me and your understanding in me wanting/needing this life is realy unique. Stay tuned for the next story, I guess I will write this while I am on the road. But first...., I'll get the last bits done!  La revedere!