Herfst in Breb

De herfst. Daar is hij weer. De stille overgang van de buiten speel dagen naar knus binnen bij het vuur en kaarsjes aan. Ik hou van knus. Ik kan knusheid wel opeten :-) Gordijnen dicht, kaarsjes, boek, dekentje, koffie en iets lekkers. Ik ben heel blij dat ik in september ben aangekomen zodat ik de overgang van de zomer naar de herfst kan meemaken.

Wat een geluk heb ik gehad met die zonnige herfst warmte. Eigenlijk was het weer even zomer maar dan met de kleurrijke pracht om mij heen. De schoonheid van Breb laat zich weer in een andere vorm aan mij zien. Ik kan beschrijven hoe mooi de kleuren zijn, hoe het geluid van de ruisende blaadjes klinkt, hoe de zon valt op dat oranje/rode/gele landschap, omringd door een gouden gloed die je doet stralen. Er is geen foto te maken die recht doet aan hoe mijn ogen het zien. 

Samen met Eveline, Matthijs, Emma, Lev en Maan ben ik de velden in gewandeld om te genieten van deze mooie herfst dagen. Rugtas mee met lekkers en je wandelt binnen nog geen 10 minuten naar een plek waar je verder dan ver kunt kijken. Elke keer verbaast het mij weer hoe weids het hier is. Geen gezichtsvervuiling te bekennen, alleen maar uitgestrekt land, bergen, lucht. De welbekende Karpaten stellen niet teleur. En wat zo fijn is, je komt niemand tegen. Niemand!

Je wandelt langs de landjes van de dorpelingen en je ziet hun harde werk terug in de velden. Het hooi is in de hutjes vorm opgestapeld, die je in deze streek overal ziet. Klaar voor het vee. Het mest is netjes verdeeld over de akkers, de aarde omgeploegd, het land wordt klaargemaakt voor de winter.

Al heb ik nog niet veel van deze aardbol gezien, als ik hier wandel heb ik het gevoel dat ik in veel landen tegelijk ben. De vegetatie is zo divers. Het ene moment bevindt ik mij in geel gouden velden en waan ik mij in de Savannah/Afrika. Ik zie nog net geen olifant lopen :-) De bergen, het ruige, de verschillende kleuren brengen mij naar Australië/Nieuw Zeeland. Zwitserland en Oostenrijk, Zweden, Noorwegen…ook present. Ik kan mij zo voorstellen dat je denkt dat je in Japan bent beland als de appel- en perenbomen in bloei staan. De niveau verschillen, de glooiingen, de gras ‘terrassen’ doen mij denken aan de rijstvelden in Indonesië. Die beelden van andere landen zijn bij mij ontstaan uit foto’s maar als ik mijn gedachte deel met Eveline geeft zij aan dat er veel camping gasten zijn die dit erkennen. En die hebben die plekken live gezien of komen er vandaan. Wat dat betreft is Maramures dus een soort van 10 landen combinatie. Ik zit hier dus goed! 

Inmiddels begint de winter langzaam zich te laten zien en is de eerste sneeuw al gevallen. De mensen in het dorp zijn druk met de hout voorraad aanvullen, de ketting zagen hoor je overal loeien en de paarden met wagens zijn vol geladen met flinke stammen. Mijn hout voorraad is al aardig op orde maar ik probeer elke week wel een paar manden te hakken.

Ik begin steeds meer mijn draai te vinden in mijn leven hier. Amsterdam lijkt zo ver weg….mijn huis daar is niet meer mijn thuis. Afgelopen weken ontdekte ik een gevoel dat mij verraste. Ik voelde dat ik ben waar ik moet zijn. Dat geeft rust. Niet meer hoeven zoeken. Zolang heb ik verlangd naar dit leven, het aardse, een langzamer ritme, terug naar de kern, geen ruis. Natuurlijk wist ik ergens wel dat ik hier moest zijn, anders was ik niet gegaan. Maar dat de werkelijkheid zo zou aansluiten bij mijn verlangen had ik nooit durven hopen. Dus zo voelt het om je ware liefde te ontmoeten! 

Volgende maand schrijf ik over de meest gestelde vraag die ik vaak krijg: ben je nooit bang/eenzaam? Benieuwd naar het antwoord? Tot dan!


Ps. Ik schrijf inmiddels weer in het Nederlands, dat pent toch lekkerder!