Ben je dan nooit eenzaam of bang?

Deze vraag wordt regelmatig aan mij gesteld dus ik dacht, ik zal het antwoord met jullie delen in deze blog. Allereerst zou het raar zijn om te zeggen dat ik nooit bang ben. Maar of dat hier meer is dan in Nederland, nee dat is niet het geval.

Hier in Breb voel ik mij heel veilig. Het is een zeer gemoedelijk dorp en voor degene die denkt dat ik in de middle of nowhere helemaal alleen in een houten huis vertoef. Dat is niet het geval. Zoals in elk ander dorp op de wereld is hier een hechte gemeenschap en houden de mensen voor elkaar een oogje in het zeil. En uiteraard heb ik buren. De ruimte tussen de huizen kan soms erg uitgestrekt zijn maar het blijven buren. Ik woon op een ‘druk’ kruispunt in Breb dus daar is genoeg te beleven en te horen. Paard en wagen met de dorpelingen rijden langs om op hun land te werken. De buurman Petru zit elke dag trouw op zijn bankje alle taferelen te bekijken en waar nodig voegt hij daar verbaal nog iets aan toe met een luide klank. De kuddes met schapen en hun herder hoor ik van verre al aankomen door het luiden van hun belletjes die om hun nek hangen. En de buurvrouwen kletsen vaak bij op de hoek van mijn huis en nemen de dorps roddels door.

Inmiddels herken ik de buren al van gezicht. De naam is altijd makkelijk te gokken want er zijn zo’n 3 a 4 namen per geslacht in het dorp. De heren heten Petru, Vasile of Ion. De dames luisteren naar de namen, Maria, Ileana, Irina of een vervorming daarvan. Dus om het makkelijk te houden geef je elkaar bijnamen. Ik kon het in het begin niet echt bijhouden maar inmiddels snap ik steeds beter over wie het gaat.

Ik ben dus niet alleen. Er wonen hier mensen :-) Er is hier geen reden om bang te zijn. Verre van.

Dan hebben we nog de eenzaamheid. Dat gevoel ken ik wellicht niet zo goed. Ik kan mij er wel iets bij voorstellen maar dat ervaar ik niet. Ik vind het heel fijn om tijd alleen door te brengen. Ik houd van stilte en ik kan mij goed vermaken. Misschien helpt het dat ik mijzelf ook best leuk gezelschap vind. En dat bedoel ik niet uit ijdelheid. In de wereld met zoveel prikkels en sociale uitingen geniet ik juist van het naar binnen gaan in plaats van afleiding op te zoeken. Ik verveel mij hier geen moment. Dat komt denk ik ook omdat ik altijd wel een behoefte voel om iets te maken of mij ergens in te verdiepen. Ik lees graag en veel. Een boek, een bank en een kop koffie of thee kan mij doen dansen van geluk. Ik teken graag wat ik zie. Nee, ik ben geen tekenaar, verre van. Maar het is heerlijk om te doen. Van mijn moeder heb ik de eerste naailes gehad. Dus oefen ik op de naaimachine en ik hoop in de winter mijn eerste jurk te naaien. Dan is er mijn gitaar, waar ik regelmatig mijn liedjes op speel en daarbij zing. Schrijven doe ik ook graag, over van alles, wat ik voel, zie en ervaar. En voordat je denkt, wat een luizenleven! Vergis je niet in mijn huishouden, en de zorg voor het land daaromheen. Ik heb geen wasmachine en geen warm water, dus dat doe ik met de hand. Ja, dat duurt wat langer, maar ik heb de tijd en vind het een fijne bezigheid. Tot nu toe heb ik  nog steeds alleen stromend water in de avond uren dus water verzamelen en recyclen houdt mij ook van de straat. Om de kachel te laten branden moet de hout voorraad op orde zijn. Het meeste heb ik al gehakt maar er is nog genoeg te doen.

En dat lieve mensen, vind ik zo fijn. Alles wordt hier teruggebracht naar de basis. De kern. Je doet de dingen om jezelf in leven te houden. En dat is wat belangrijk is. De rest….is bijzaak. Je wordt niet verleid tot onzinnige aankopen. Je ziet geen reclames of billboards. En je kledingkast is heerlijk overzichtelijk. Veelal draag ik een paar dagen dezelfde kleren, en nee, dat is niet vies. Ik zie er nog best presentabel uit :-) Elke dag de kleren in de wasmand betekent nou eenmaal heel veel werk, en het is helemaal niet nodig. Heel vuil word je niet.

Elke week rijd ik naar de stad Sighetu Marmatiei voor de boodschappen. Daar moet ik mij altijd even toe zetten. Ik combineer dat vaak met koffie in een heel sympathiek koffietentje waar zulke lieve mensen werken. Ik geniet daar van het kijken en luisteren naar de Roemeense bevolking. Maar, wat ik dus merk aan zo’n stad. Je wordt er een beetje hebberig van. Je blikveld wordt weer gevuld met de dingen die je kunt kopen en wellicht helemaal niet nodig hebt. Nou is Sighetu wel echt wat anders dan de gemiddelde Europese stad. Je waant je daar in de jaren negentig en de resten van het communisme zijn nog zichtbaar. Maar ook daar komt de cultivering op gang, wat natuurlijk ook zijn voordelen heeft. Maar na de boodschappen te hebben gedaan rijd ik altijd weer opgelucht terug naar Breb. Heel vreemd om te bedenken dat ik zo’n 14 jaar in Amsterdam heb gewoond. Dat lijkt nu echt een beetje belachelijk :-)

Dus nee, ik ben niet bang en al helemaal niet eenzaam. Ik ben gelukkig en voel mij een enorme bofkont dat ik de tijd aan mij heb. Want die tijd vliegt voorbij, en voor je het weet heb je die niet ingevuld zoals je dat het liefste zou willen. Dat lijkt mij nou zo zonde.

Volgende maand vertel ik over het echte wintergevoel in Breb en neem ik jullie mee in de kerst tradities van de dorpelingen.

Buna Ziua! Liefs, Marjolein