Winter in Breb

Terwijl ik dit schrijf is het buiten een winters tafereel. Vannacht is er verse sneeuw gevallen en dat vind ik elke keer weer een feest. Begin deze maand was Breb al eerder gehuld onder een wit deken, en er zullen nog vele dagen volgen dat de wereld hier besneeuwd zal zijn. Sneeuw betekent voor mij pret, ik krijg er een enorm 'groot kind' gevoel van. Ik wil het liefst door de sneeuw rollen, sleeën, sneeuwballen gooien, dus dat doe ik dan ook maar gewoon.

Maar sneeuw is voor mij ook verstilling. De geluiden worden gedempt,  klanken klinken anders en het lijkt nog stiller dan het was. Elke dag wandel ik, de ene keer langer dan de andere keer maar bij een vers pak sneeuw ga ik altijd de velden in. Het dorp Breb reikt tot heel ver. Qua ruimte heb je het gevoel dat het dorp nergens ophoudt. Je kunt hier eindeloos wandelen en elke keer weer op een nieuw plekje terecht komen, of verdwalen…Ik geniet van de prachtige ver gezichten, het kraken van de verse sneeuw als ik de nog onbelopen velden in wandel en de stilte. Als ik door het dorp wandel bekruipt mij soms het gevoel alsof ik in de Efteling loop. De sfeer is op zijn zachts gezegd feeëriek. De houten huisjes zien eruit als snoepjes, de kleurrijke hoofddoeken die de vrouwen hier dragen vallen nog meer op en het water stroomt haar weg door het dorp. Als dan ook nog paarden met hun wagens vol hooi langskomen denk ik helemaal dat ik in de maling wordt genomen :-)  Laatst liep ik langs een oud houten huis, waar 1 raam verlicht was.  Ik durfde door het kleine raampje naar binnen te kijken en zag daar een dame die heel geconcentreerd aan het weven was op  haar ouderwets weefgetouw. Dan lijkt het wel alsof mijn ogen niet geloven wat ze zien en voel ik mij heel ver verwijderd van de snelle moderne wereld. Dit soort taferelen maak ik hier bijna dagelijks mee en het went nog steeds niet. Tijdens elke wandeling ben ik weer verbaast dat dit soort plekken nog te vinden zijn in Europa. Het is eigenlijk net een openlucht museum waar het toen gewoon nog het nu is. Mijn wens is dan ook dat Breb in de toekomst haar karakter zal behouden en de tradities bewaard en gekoesterd zullen blijven.

Kerst vieren ze hier niet heel veel anders dan in Nederland. Alleen zijn het hier 3 heilige dagen. Op kerstavond hebben ze de traditie genaamd ‘Colinda’. De kinderen uit het dorp wandelen langs alle huizen en zingen hun kerstliedjes. Uiteraard bezoeken ze op 1e kerstdag de kerk en begreep ik dat er daarna tegenover de kerk een heus kerst spel door de jeugd wordt uitgevoerd. Verder eten ze een heleboel. Het varken is geslacht dus er is vers vlees, heel veel gebak en de zelf gestookte drank 'tujca/palinka'  vloeit rijkelijk. Met Oudejaarsavond eten ze alle resten van de kerst en een grote zegen voor mij, er is geen vuurwerk! Dat geknal in Amsterdam ga ik dus missen als een boer met kiespijn, en Mickey ook! Wat ik ga doen met kerst?  Vooral heel veel genieten van de sneeuw, eten, lezen, op de borrel bij de buren en mij opmaken voor het familiebezoek. Mijn vader rijdt op 2e kerstdag met de auto richting Breb, hij had wel weer eens zin in een reisje. Mijn zus en haar vriend vliegen die dag ook naar Roemenië en komen de dag erna in Breb aan. Ik kijk ernaar uit. We gaan de ski piste in Cavnic bezoeken en de ski’s weer eens onder binden, er moet nog wat hout gehakt en we gaan vooral genieten van de prachtige omgeving.

Ik wens jullie hele fijne feestdagen toe, vier het leven, het licht, het water, het eten en de liefde!

Craciun Fericit!