Landen op mijn landje

Mijn lieve familie is weer terug in Nederland, de feestdagen liggen achter mij en het nieuwe jaar is alweer een maand op weg. Het was heerlijk om mijn vader, zus en haar vriend op bezoek te hebben. Het is altijd leuk om de plek die je fijn vindt te delen met de mensen die je lief zijn. We hebben heerlijke weken gehad en ik heb echt genoten van het weer met elkaar zijn. Toch moet ik toegeven, bezoek krijgen vind ik ook best intensief. Ik ben altijd al iemand geweest die een teveel aan belevenissen maar moeilijk kan verwerken dus neem ik mijn tijd. En, ik ben natuurlijk niet voor niets hier gaan wonen :-). Mijn dierbaren komen niet zo even op de koffie dus is het verblijf meerdere dagen. Een nieuwe vorm van ontmoeten voor mij. Je deelt het huis en leeft dus dichter op elkaar dan anders. Dat is mooi, dit geeft bijzondere ervaringen en versterkt veelal de band. Maar ik raak er ook altijd een beetje van in de war. Zoals ik al eerder vertelde is mijn huishouden anders dan in Nederland. Dus met meer mensen in huis, ben ik mij er nog meer van bewust of ik wel genoeg water heb, of de regenton wel gevuld blijft en word ik mij ervan bewust dat het ‘s ochtends in huis koud kan zijn. In mijn eentje ervaar ik dat anders. Je wilt toch dat zij het fijn en warm hebben. Maar wie weet word ik daar nog wel beter in, om gewoon mijn eigen dingen te blijven doen tijdens bezoek. Goed verspreiden is het sleutelwoord denk ik.  

Februari staat alweer voor deur… Ik vind dat echt ongelooflijk. Januari was niet mijn lievelings maand en ik vond dit de meest sombere maand van het jaar en deze duurde voor mijn gevoel dan ook eindeloos. Dat ervaar ik hier anders. De dagen vliegen voorbij en voor je het weet ben je een week verder. Ik vind het fascinerend hoe anders ik de tijd hier ervaar. Het lijkt wel alsof de tijd hier niet bestaat. Er gelden andere wetten.

Aankomende week ben ik precies 4 maanden in Breb. Ik merk dat ik nu pas een beetje begin te landen op deze plek. De eerste maanden is het  zoeken naar je ritme, uitvinden, ontdekken, nieuwe dingen leren. Ik leer het huis steeds beter kennen, de vreemde geluiden worden vertrouwd en ik weet waar de licht knopjes zitten. Inmiddels weet ik om te gaan met de basale dingen die nog weleens ontbreken, vind ik mijn weg in het dorp en haar omgeving en begrijp ik de buren steeds beter als ze iets vragen :-)  

Laatst heb ik maar eens opgeschreven wat ik dan allemaal zoal heb geleerd sinds ik hier woon. Dat bleek best een boel. Dan sta je weer even stil bij wat je zo allemaal doet. Ik kies er bewust voor om geen Netflix of andere scherm verleidingen te kijken zodat mijn boeken blijven lonken en ik kwam erachter dat ik al bijna 17 boeken heb gelezen. Wat een feest.

Het nieuwe begin van het jaar brengt ook weer wat nadenken met zich mee. Wat wil ik nog doen, wat wil ik nog leren, wat wil ik nog zien. En, als ik hier in Breb zou willen blijven wonen, hoe ga ik dat inrichten, koop ik een stukje land, een houten huisje en ga ik dat opknappen? Ik ben er inmiddels wel achter dat ik niet meer terug wil naar het Amsterdamse. En ik moet zeggen, ik zie mijzelf niet zo snel meer teruggaan naar Nederland. Het leven hier doet mij goed en ik hoop in dit nieuwe jaar vorm te geven aan mijn eigen plekje waar ik deze manier van leven kan voortzetten. En dat vind ik dan ook weer zo’n bijzonder besef, dat dit zich in 4 maanden zo sterk kan ontwikkelen. Al vergeet ik natuurlijk niet dat ik al langer verlangde naar een plek in de natuur en ruimte.

Wat lijkt Nederland ver weg. Ik kan mij niet meer voorstellen dat ik op mijn fiets naar de zuidas reed, bepakt en bezakt met de laptop, telefoons en een vol hoofd van To Do’s. Dat ik in de lange rij stond bij de kassa van de Albert Heijn, dat ik soms zo verdrietig werd van de haast van de mensen in de stad. Dat ik veelal niet snapte waar iedereen nou zo druk mee was? En dat ik mij soms een beetje gehandicapt voelde, omdat ik gewoonweg het tempo niet kon bijhouden. Ook heb ik eindelijk het gevoel dat ik begrijp wat de mensen om mij heen aan het doen zijn. Ze werken op en aan hun land en hun huishouden. In Nederland keek ik met verbazing naar de mensen die zo druk waren met dingen die ik eigenlijk niet zo goed begreep. Deadlines, dagen achter de computer, geen boodschappen meer doen maar maaltijdboxen bestellen, kinderen die niet thuis zijn maar op de crèche, dure keukens kopen, 60 uur per week werken. Ieder zijn ding natuurlijk, maar ik wist al wel langer, zo wil ik dat niet. Ik wil mijn leven leven.

Ik weet, het klinkt misschien wat gezapig. Maar toen ik de week voor kerst mijn hout hakte werd ik ineens zo giechelig blij dat ik niet op pad hoefde naar een kerst borrel, dat ik niet als een razende roeland nog cadeautjes moest kopen in overvolle winkels, dat ik mij niet in een glitterjurk met zo’n panty, die nooit lekker zit, hoefde te hijsen. Ik besef mij heus, dat had ik in Nederland ook niet allemaal hoeven doen. Maar daar is het toch anders, je past je toch aan aan de omgeving en probeert er ook wat van te maken. En hier, hoef ik alleen maar mijn houtjes te hakken, mijn vuur te maken, mijn wijn in te schenken, kaasplankje erbij en mijn wollen sokken aan te trekken. Kerstmis was voor mij completer dan ooit!

Nog even iets anders. Ivonne van www.myfootprints.nl/roemenie/emigreren-naar-roemenie-terug-naar-het-pure-leven/ vroeg mij hoe het is om te verhuizen naar Breb. Hier vind je mijn verhaal, wellicht leuk om te lezen. In de rubriek ‘Emigreren’ interviewt ze vrouwen die hebben besloten om hun leven elders op de wereld in te richten. Voor mij waren de verhalen heel herkenbaar.

Volgende keer schrijf ik over pech hebben, een auto die niet start, dingen die misgaan, verdwalen, vallen. Want ja, ook hier is niet alles een roze gelukswolk. Tot dan, liefs Marjolein