Vallen en Opstaan

Mijn verhaal liet wat langer op zich wachten. Ik wil het woord hectisch eigenlijk niet gebruiken maar mijn afgelopen weken waren dat wel. Gevuld met vooral praktische en minder leuke dingen maar ook mooie nieuwe ervaringen.

Want ook in het paradijs gaan dingen weleens mis of weet ik even niet meer wat te doen. Allereerst begon mijn auto te stotteren, mijn trouwe blauwe duivel had het blijkbaar koud gehad en op een ochtend dat ik naar de stad moest startte deze niet meer. Dat moest natuurlijk een keer gebeuren maar je bent er toch nooit op voorbereid. Waarschijnlijk moest de accu worden vervangen, wat niet gek is bij een 2e hands auto. Maar ja, dan moest ik nog wel bij de garage komen. Ik herinnerde mij ineens een setje dat mijn vader ooit voor mij heeft aangeschaft. Dit apparaat houdt je accu in conditie als je auto bijvoorbeeld lang stilstaat. Voor dat soort dingen heb je dus vaders   Het apparaat heb ik aangesloten op de accu en gelukkig startte de auto na zo’n 20 minuten weer. Oef, wat was ik opgelucht.

Toen ben ik vlug door gereden naar de garage in Ocna Sugatag. Dat klinkt alsof het snel ging, maar ik heb 1,5 uur rondjes gereden want ik kon de garage maar niet vinden. Daar aangekomen was het gauw geregeld, de accu werd besteld en die middag reed ik nog terug met een frisse nieuwe accu. Maar ik was nog niet bij Breb aangekomen of mijn auto viel ineens tijdens het rijden uit…..aaargh! Hij startte wel direct weer en ik ben rustig door gereden maar in het dorp gebeurde dit nog een keer. De volgende ochtend maar weer naar de garage echter, de mannen konden niks geks vinden. Daarna heb ik dit niet meer gehad maar ik heb wel geleerd dat als er een nieuwe accu geplaatst wordt, de schroeven goed opgeschuurd moeten worden. De polen van de nieuwe accu waren beduidend groter dan de oude dus moest deze met andere schroeven worden aangesloten. Waarschijnlijk had de accu moeite met grip houden en viel deze uit bij de vele hobbels hier. Weer wat geleerd. En wat zo fijn is, voor dit soort dingen kan ik de lieve mensen van garage Suzuki van Buuren in Gouda (waar ik mijn auto heb gekocht) altijd bellen. Ik stuur een foto van het probleem samen met mijn vraag en ze adviseren mij direct. Dat waardeer ik zo!

De auto is dus weer op orde. Niet veel later werd Mickey ziek. Ik zag dat hij moeite had met plassen en de nachten waren kort want hij was onrustig en hij wist niet waar hij het moest zoeken. Arm beestje, hij had waarschijnlijk veel pijn. Ik heb een dierenarts gezocht in Sighet en ben daar zo snel als kon heen gereden. Ik kan je vertellen, met een beestje rijden die last heeft van zijn blaas is niet leuk. Mickey had het zwaar en ik dus ook. Hij plaste zijn mand onder, wat ik begrijp. De weg is hier op zijn zachts gezegd hobbelig dus schudde hij alle kanten op. Ik moest mij heel flink houden…als beesten pijn hebben dan breekt mijn hart. Maar gelukkig was daar de dierenarts. Ik weet niet wie blijer was, Mickey of ik. De dokter was zo lief en betrokken, hij onderzocht Mickey met alle aandacht en zorg. Na een echo bleek dat hij een blaasontsteking had met wat steengruis in zijn blaas. Hij heeft Mick een antibiotica injectie en pijnstillers gegeven en de volgende ochtend moesten we terugkomen ter controle. Als een kat niet goed plast kan het levensbedreigend zijn dus moest hij goed in de gaten worden gehouden. Gut, ik was echt een bezorgde moeder. Die nacht was gelukkig rustiger en ik had het gevoel dat het met Mick ook wat beter ging. Toch zag ik op tegen nog een keer zo’n reis. Mickey houdt niet van dierenartsen maar bij deze jongen was hij zo mak als een lammetje en erg relaxed. Gelukkig sloeg de kuur goed aan en na nog een injectie ben ik weer op pad gegaan met pillen en speciaal voer. De dierenarts heeft mijn hart gestolen, zo behulpzaam en kundig. Hij was mijn rots in de branding. Inmiddels is Mick weer helemaal de oude, daar ben ik heel blij om.

Ik heb ontdekt dat je de mooiste mensen ontmoet als je hulp nodig hebt of het even niet meer weet. Ik denk dat dit komt omdat je jezelf dan kwetsbaar opstelt en dat moet ook, anders ontvang je niet de hulp die je nodig hebt. Regelmatig bezorgt de hulpvaardigheid en oprechte liefde van de Roemenen mij kippenvel. In de situaties als boven beschreven voel ik mij soms best even alleen maar als er dan iemand opduikt die je echt wilt helpen dan doet dat zo goed.

Dan nog een persoonlijke noot. Zoals jullie weten wandel ik veel. Er zijn hier geen wandelpaden dus loop je in de vrije soms ruige natuur, heerlijk! Met als gevolg dat ik soms iets te enthousiast op pad ga, niet kijk waar ik loop, en mij verstap, in een grote modderpoel beland, of… in een beek. Op weg naar de velden kom ik een kleine waterstroom tegen waar ik overheen kan springen. Nu was er die week veel regen gevallen en het lieflijke stroompje was veranderd in een kolkende beek. Och, dat red ik wel, en met een niet verminderd enthousiasme spring ik, hoppa, over het beekje om er vervolgens midden in te vallen. Haha, het eerste wat ik deed was heel hard lachen. De tweede gedachte was, ai dat is best koud. Ik heb mij uit het water gehesen en met klotsende laarzen vol water kwam ik op de kant. Het duurde wel even voordat alles droog was. Soms ben ik zo’n kluns! Op de besneeuwde paden is het geen uitzondering dat ik val op mijn kont of knieën. Op je knieën vallen vind ik zoiets typisch, het brengt mij namelijk direct terug naar mijn kindertijd. Rolschaatsen, bomen klimmen, keihard rennen, kapot gescheurde broeken. Ik voelde weer die scherpe pijn van het op je knieën vallen en een schaafwond hebben. Alleen was nu mijn moeder er niet om er een grote pleister op te doen ;-)

Als we het dan toch over vallen en opstaan hebben, deze maand heb ik voor het eerst de ski’s onder gebonden. Ik heb ooit les gehad op een kunstbaan en van mijn broer maar dat was alweer lang geleden. Dus, hup, op les. In Cavnic, een dorp zo’n 25 minuten verderop is een ski piste waar ze een leuke ski school hebben. Brigi, mijn lerares, was precies wat ik nodig had. Lief, slim, grappig en heel daadkrachtig. Zij heeft mij leren skiën. En wat zo geestig is, op de ski’s val ik dus niet. Ik heb veel kracht mijn balans te houden en leerde snel de basis. Haha, wat een contrast met mijn wandel avonturen. Ik vind het heerlijk om te doen. Het geeft het gevoel alsof je een grote speeltuin ontdekt. Zo dichtbij huis een heel andere wereld. De mensen van de ski school en het bedrijf zijn zo vriendelijk en warm, het voelt als een dorp. Iedereen kent elkaar en helpt elkaar. Samen met Eveline rijdt ik zo vaak als kan naar de piste en na een kop koffie gaan we de berg op. Wat een geluk! Als ik op maandag ochtend boven op die berg sta kan ik het soms gewoon niet geloven. Wat zien mijn maandagen er dan anders uit dan voorheen.  

Het was een maand met veel geregel, oplossingen zoeken, vragen om hulp, en de zorg om een ziek beestje. Maar ook een maand waarin ik heel veel nieuws leerde en parels van mensen heb ontmoet. Dat vallen is dus helemaal niet zo erg als het lijkt. Als volwassene worden we steeds voorzichtiger, zijn we bang om te vallen, bang voor de pijn. Met als gevolg dat we risico's mijden en de veiligheid opzoeken. En dat is best zonde, want uit je evenwicht raken is soms gewoon nodig om weer een stapje verder te komen. Dus een grote HOERA! voor het vallen….om dan weer rustig op te staan. Pleister erop, en door!

Een wat langer verhaal dan mijn eerdere schrijfsels. Volgende keer houd ik het kort, beloofd :-)

O zi frumoasă

Liefs, Marjolein