Snoepwinkel

Het zal vast geen grote verrassing zijn maar inmiddels heb ik besloten dat ik mij heel graag in Breb wil gaan vestigen. Op een dag werd ik wakker en wist, ok, hier ga ik voorlopig niet meer weg. Het voelt als de juiste grond om mijn dromen en mijn leven verder uit te bouwen. Wat een feest gevoel is dat. Roemenië heeft zoveel moois te bieden en ik voel mij erg thuis in dit prachtige land. Teruggaan naar Nederland is vreemd genoeg geen optie meer geweest sinds ik hier ben aangekomen, maar toch was het voelen en ontdekken naar wat het plan zou zijn voor de nabije toekomst.  Mickey is ook akkoord om hier te blijven dus dat scheelt :-)

Dus om die droom richting werkelijkheid te brengen ben ik begonnen met om mij heen kijken en vragen naar beschikbare houten huisjes en stukken land. Dat voelt alsof ik in een grote snoepwinkel binnenwandel. Het ene is nog mooier dan het andere en ik kom elke keer een huis of een plek tegen die mij verrast. Ik weet dat niet alle lege huizen te koop staan. De eigenaren zijn veelal vertrokken naar de stad en hebben niet direct interesse om het te verkopen of er zijn veel familie leden bij betrokken die niet eens zijn over het wel of niet verkopen. Dit is met land hetzelfde geval. De dorpelingen hebben hun land, hun huizen en zijn dus niet per se geïnteresseerd in het geld wat het bij verkoop oplevert. De snelste weg is een bestaand leegstaand huis kopen met het land eromheen. Maar de andere optie, een stuk land kopen en daar een huis op bouwen spreekt mij ook aan. Op de Roemeense marktplaats kan je veel leuke houten huisjes vinden. Deze worden dan uit elkaar gehaald, genummerd en bij je thuis afgeleverd. Een beetje zoals een Ikea bouw pakket J

Het belangrijkste in dit proces is tijd. Het kopen maar ook om alle papieren rond te krijgen. Bij haast koop je wellicht iets voor een te hoge prijs of is het niet helemaal wat je zoekt/wilt. Die tijd neem ik dus dan ook maar. De mensen in het dorp om mij heen weten er inmiddels van en geven mij regelmatig een tip van wat te koop staat of wellicht in de toekomst verkocht zal worden, waar land beschikbaar is etc. Zo kom ik steeds een beetje meer op weg naar mijn eigen plekje in Breb.

In mijn hoofd weet ik hoe het eruit komt te zien dus ik zal het vast voelen als het zover is. In de tussentijd geniet ik enorm van de plek waar ik nu mag verblijven, dit blijft een parel van een huis en plek! Tijdens mijn wandelingen droom ik heerlijk weg bij de stukken land die ik tegenkom en zie ik het al helemaal voor me. We zullen zien wat de tijd mij brengt. Het zal in ieder geval een huisje van hout zijn, niet al te groot. Met zo’n mooi dak van houten singles, met van die lieve kleine ramen en een fijne veranda. Veel ruimte om mij heen en vrij zicht, appel/peren bomen in de tuin en beestjes die rondscharrelen. Op naar mijn landje vol geluk.

In de tussentijd is de lente nu echt aangebroken na nog 2 koude weken met heel veel sneeuw. De lente schoonmaak is om mij heen begonnen, alle ramen open, de kleden hangen buiten en de mensen zijn druk bezig op hun land. Ik moet nog even wennen aan al het groen om mij heen en ik mis de sneeuw. Ook is het langer licht, gek genoeg vond ik dat altijd heel fijn maar nu moet ik echt omschakelen. De winter vond ik een heerlijk seizoen om mee te maken.

We zullen zien wat de lente voor moois zal brengen. Hoog tijd om weer hout te bestellen en dit te laten drogen voor de komende winter. Dat is het fijne, alles komt gewoon vanzelf weer terug.

Veel lente plezier allemaal en tot gauw!

La revedere, Marjolein