Vuur!

Wanneer ik mensen uit Nederland vertel dat ik in Roemenië woon krijg ik meestal reacties als: ‘Roemenië? Wat moet je daar nou in hemelsnaam?’, ‘Is het daar niet heel arm? of, ‘daar is het toch erg gevaarlijk?’

Ok, wellicht is het niet een voor de hand liggende keuze en de media speelt een grote rol in het creëren van een bepaald beeld, maar dit klopt niet helemaal met de werkelijkheid. (Dit geldt trouwens ook voor vele andere landen) Met geduld probeer ik dan uit te leggen wat voor geweldig land dit is, waarom het mij zo raakt, dat het verre van gevaarlijk is en de meeste mensen rijker zijn dan wij ooit zullen worden. Het is namelijk maar net hoe je het bekijkt.

En als ik dan een beeld heb geschetst van de adembenemende natuur, de lieve mensen, de tradities die nog springlevend zijn, de ziel die hier nog voelbaar is, vergeet ik eigenlijk nog het belangrijkste wat maakt dat ik mij hier thuis voel.

De geur van vuur. Zodra je op het vliegveld in Cluj aankomt ruik je de mediterrane lucht al. Maar als je de stad verlaat en de weidse velden in rijdt wordt de vurige geur nog sterker. Vuur is hier overal. In de winter als de houtkachel het hout brandt. In de lente als men de overblijfselen verbranden van het werk op het land. Bij de houtzagerij aan het eind van mijn straat. Voor het stoken van de bekende alcoholische drank, tuica/palinca. In de zomer, als men de velden in trekt en tijdens de picknick het eten roostert op de BBQ. Vuur, het speelt hier zo’n belangrijke rol. Ik geniet zelf ook altijd van een vuurtje maken op een mooie lenteavond. Ik word er direct rustig van. Zodra ik het ruik weet ik weer, hier moet ik zijn. Wellicht is daarom de winter mijn favoriete seizoen. Dan is de houtkachel je beste vriend.

Wat een vuurtje al wel niet kan doen Inmiddels gaan we richting de zomer en straalt Breb je tegemoet. Het groen is groener dan groen. De kersen kunnen geplukt. De appels beginnen te rijpen. De karrenpaden zijn weer stoffig van de droogte. De korte broek kan uit de kast. De lente is overal te horen en voelt dit jaar als zomer. Ik moest even inkomen maar inmiddels geniet ik van de warmte en het zonlicht. Het leven speelt zich buiten af. De veranda heeft weer haar hoofdrol. De krekels zingen mij in slaap. Wat een rijkdom!

Mijn verhaal liet wat langer op zich wachten. De laptop vergeet je snel als het buitenleven lonkt. Maar ik beloof dat het volgende keer niet meer zo lang zal duren.

Geniet allemaal van deze zonnige zomerse lente!

Liefs uit Breb!