Een jaar in Breb!

Nog een paar dagen en dan woon ik een jaar in Breb. Ik heb al het moois van de seizoenen mogen aanschouwen. De uitdagingen van hier wonen ben ik aan gegaan. De geluksmomenten verzameld. Het wonen in een omgeving waarin natuur centraal staat is een cadeau. Ik leer de natuur steeds beter kennen. Het is een prettige ontmoeting.

Een jaar met zoveel nieuws en eerste keren. Mijn eigen pad gekozen, gemaakt en gevonden. Belevenissen die mij zoveel hebben gebracht. Ik ben veelal gewaarschuwd voordat ik vertrok, ‘bedenk je, de realiteit is anders dan je droom’. Ik weet heus, ik ben een dromer, maar wat is de mens zonder dromen? Mijn droom was om hier te zijn, om hier te leven, terug naar de basis en natuur, naar waar het echt om gaat, naar puurheid, zonder filters, geen moeten, geen uiterlijke schijn. Gewoon willen zijn. De droom is realiteit geworden. Het is precies zoals het is en zoals ik dacht dat het zou zijn. Niets meer en niets minder.

Vriendschappen opnieuw gevonden en (her) ontdekt, met bestaande vrienden en mensen die voor het eerst op mijn pad kwamen. Wat is die band ook al weer die ons verbindt? Alles wordt helder. Dat is soms moeilijk maar vooral ook mooi.

De liefde heeft mij opnieuw gevonden. Dit had ik niet kunnen vermoeden, hier op deze plek. Waar het soms voelt als een verstop plekje voor de buiten wereld. En toch, klopte deze jongeman aan op mijn houten groene deur en vroeg om een wandeling. Hij is gebleven. Een cadeau maar ook confronterend. Want, ik deed en kan het toch allemaal heus alleen? Maar nee, alleen kan je het niet. Je hebt elkaar nodig, hier meer dan elders maar eigenlijk overal. De natuur drijft de mens naar elkaar, zoals het is bedoeld. Kunnen bouwen, vertrouwen, leunen en durven vragen. Leren, vallen, opstaan en bezeren. Ik was een beetje vergeten hoe dat nou ook al weer moest.

In een wereld waar het vaak draait om geld en macht blijft de natuur de baas. Dat zal altijd zo blijven. Gelukkig maar. Ik weet niet waar het is ontstaan dat de mens de natuur als een apart iets ziet, want wij zijn natuur. Alleen door dicht bij deze natuur te blijven kan ik de wereld en de mens beter leren begrijpen.

Ook hier in Breb is de kracht van verleiding. Ook hier zijn mensen, en waar mensen zijn, zijn verleidingen. Verleiding om erbij te horen, de verleiding naar meer, beter, mooier en meer. Geld is een ziekte. Dat klinkt bitter maar zo zie ik het echt. Ik ben erachter gekomen dat minder willen, simpel leven best lastig is. Het is zoveel makkelijker om in de stroom van de massa mee te gaan. Een typische ontdekking vind ik dat. Blijven waken is niet voldoende, het gaat met je aan de haal. Je bewuste zelf zijn is het enige dat je kunt doen. En dat is soms best hard werken.

Maar aan het einde van de dag, wordt meer vanzelf minder. Ontdoe je jezelf van je gedragen kleding, was je je gezicht voor je je bed in stapt en jezelf klaar maakt voor de nacht. Je maakt je hoofd leeg en zoekt de rust. Op reis naar de slaap. Waar de ziel zich verenigt en je denken verstild. Het onbewuste komt naar boven in je bewuste zijn. En daar ligt hetgeen wat zuiver is. Waar je ziel werkelijk naar verlangt. Waar je beste zelf is. Waar dromen werkelijkheid kunnen worden. Het enige dat je hoeft te doen is luisteren. Luisteren naar die innerlijke stem. Laat de meningen van anderen en stemmetjes in je hoofd over hoe het zou moeten maar waaien.

Ik heb geluisterd en vol vertrouwen stappen ondernomen om mijn leven vorm te geven zoals ik het graag wens. Een leven met minder. Breb voelt als veilige grond om verder te bouwen aan de toekomst. Ik zal blijven waken en proberen dicht te blijven waar het echt om gaat. Een kop koffie in de zon, mijn ontbijt in mijn moestuin, omringd zijn door ruimte en groen, de horizon zien, prachtige boeken lezen, mijn bloemen tuin, wandelen in de regen, de stilte ervaren, die nog stiller is dan stil, de muziek die mijn geest troost, de dieren en mensen om mij heen. En, de liefde. Want die is mooi.

Een wat melancholische update dit keer. Geschreven op het spreekwoordelijke ‘papier’. De wereld in. Dankbaar ben ik, voor iedereen die tijdens mijn reis mee wilde reizen. Voor alle geleerde lessen. Voor de pracht van Roemenië die mij nog steeds raakt. Vrienden, familie, zoveel steun, vertrouwen, hulp en wijze mensen om mij heen. Het was een jaar om in te lijsten. Op naar nieuwe belevenissen in dit mooie dorp. Ik kijk ernaar uit.


Tot gauw! Liefs, Marjolein